نیلوفر

چهل هزار کهکهشان
چهل هزار خراور خاک،
هم تو را از من دور نمی کند.
من به دل تنگی و حسرت عادت دارم.
من به گم شدن در خاطره ها خو دارم.
اما هرگز هرگز نبودنت را،
نمی خواهم باور کنم.

رؤيایي باش حتي در بيداري!

رؤيایي باش حتي در بيداري!

بيدار باش حتي در خواب رؤيایي!

خواب نیستم،

پلكهايم از بي خوابي بر هم افتد.

من چشم دل فرو نبندم هرگز.

با چشم دل مي بينم تو را

و با گوش جان ميشنوم ترا

چه در خواب چه در بيداري.

برف

ذرات كريستالي برف،

سر و صورت بنهان شده در گریبانم را،

شلاقي آرام مينوازد.

چشمايم را میبندم و آهسته پاهايم را ،

به حركت واميدارم.

زمستان بود آري زمستان،

نه زمستاني چنين سرد.

اما زمستاني بود، بي نفت.

آره  يه همچين روزهايي بود،

پاهايم هرگز خسته نميشد،

نه از رفتن و نه از دويدن.

آتشي در من شعله ميكشيد.

عشقي در من فرياد.

و ما رؤياهايمان را به هم پيوند داديم.

از حسنك كجايي؟ تا پريا،

از زيرزميني فرهنك تا خيابانها و ميدانها.

شبانه تا سحرگاه  خندديم و رقصيديم.

به انتظار هم اغوشي با أفتاب بهاري.

بهار أمد بعد از آن انتظار طولاني.

و آن تاریکی نفس گير.

اما اين بهار نو،

خزان  ما را باردار بود.

و ما عزيزترين عشاق رفاقت را، 

قربانی بهاري كرديم،

که گلهايش پژمرده بدنيا آمدند.

پاهايم خسته است.

يكروزي نبود.

سردمه، سردمه.

آنرزوها نبود.

سرم گيج ميره.

يك روزي نمیرفت.

چشمايم را ياز ميكنم.

ذرات کریستالی برف،

همچنان سر و صورتم را نوازش می دهد. 

برای نیلوفر

Manocher Masori

برای تو نیلوفر برادر زاده (خواهر کوچکم) گلم. یادت و خاطره ات برای من جاودانه است.
۲۰ دسامبر ۲۰۱۱ استکهلم.

هجوم خاطره های کودکی و نوجوانی
به کوچه باعهای ذهن شوک شده ام، فلجم می کند
گیج و مبهوت بر در و دیوار خانه چنگ می کشم.
هیچ کلامی و هیچ دارویی آرامم نمی کند.

بر دریاجه خاطراتم تصویرهای نیلوفری شناورند.
خاطرات کودکیم را با اشکهایم تبرک می کنم.
نگاه کودکانه ات همه تصویرها را می پوشاند.
لبخند معصومانه ات نیلوفر بارانم می کند.

صدای آوازه خوان نیلوفر من
دگر بار همسفر من در دالانهای خاطره می شود.
تولد آبی گل نیلوفر
و عروسک بازیهای کودکانه من و نسرین .

هیچگاه صدی اعتراضت را نشنیدم
یک دنیا لبخند بودی و رضایت
و ما شادمانی کودکانه ات را
با شیطنتهای کودکانه مان تکمیل می کردیم.

جهره معصومانه و بیگناهت،
همچنان پرده سینمای دوره کردن خاطراتم خواهد بود.
و گل نیلوفر، گل اصلی باع روییاهایم.
با آرزوی دیدار تو در این باع، به انتظار خواهم بود

سال نو مبارک

سال نو مبارک، سال ۲۰۱۲ را عده ای سال انقلاب در خاورمیانه و شمال افریقا نامیده اند. برای ما هم شاید سال انقلاب باشد و اگر نه صد در صد سال امید به انقلاب و آزادی مردم ایران هست. من سال ۲۰۱۲ سال امید می نامم. به امید برقراری حکومت مردم، حکومت آزادی و برابری در ایران.

ز دلتنگی بگو ولی از ناامیدی نه
از تنهایی بگو ولی از مرگ نه
از مبارزه بگو ولی از خانه نشینی نه
از پیروزی بگو ولی از شکست نه.

از دلتنگیم شمشیری آبدیده می سازم
و با تنهایی های خویش آنرا صیقل خواهم داد
از شکستهایم پل پیروزی می سازم
و یاران عااشق را از آن پل عبور خواهم داد.

آیا وحشی گری جمهوری اسلام حد و مرزی را می شناسد؟

آیا وحشی گری جمهوری اسلام حد و مرزی را می شناسد؟

اخبار روزنامه های رسمی جمهوری اسلامی پر از خبرهای اعدام، اعدام کودکان و نوجوانان، قطع دست و پا، است. خبرگزاری ایسنا در یک گزارش خبر داد که در شیراز پای یک سارق مسلح بانک، به حکم دادستان شیراز قطع شد و در ادامه خبر از قطع دستهای یک نفر گزارش می دهد. بر طبق گزارش سازمان عفو بین الملل بیش از صد کودک منتظر اجرای حکم اعدام خود هستند. اینان کسانی هستند که در زمان ارتکاب جرم، زیر ۱۸ سال سن داشته اند. بر طبق قوانین بین المللی کودک زیر ۱۸ سال را نباید به اعدام محکوم کرد. اخبار اعدام ها در میادین شهرها، هر روز گسترش می یابد.

گزارشات بالا را خبر اخیر که روزنامه شرق (۱۳۹۰/۹/۲۲) منتشر کرده،  صغت و حشیگیری جمهوری اسلامی را تکمیل می کند. قاضی رنجبر رییس دادگاه شعبه اول دادگاه کیفری استان البرز تدارک قصاص چشم یک پسر ۱۶ ساله به اسم علی را می بیند. ماجرا را خود علی در دادگاه اینگونه تعریف می کند: من اتهامم را قبول دارم و از اینکه باعث شدم محمد کور شود، معذرت می‌خواهم. آن روز من تفنگ ساچمه‌ای پدرم را برداشتم و بیرون آمدم. می‌خواستم گنجشک شکار کنم و پیش دوستانم کم نیاورم و بگویم چقدر قوی هستم. به بچه‌ها گفتم تفنگ دارم و حالا می‌بینید چه می‌کنم اصلا نمی‌خواستم آنها را بترسانم، بلد هم نبودم ماشه را بچکانم بچه‌ها خودشان ترسیدند و فرار کردند، من هم می‌خواستم وقتی گنجشک را زدم، جسدش را به دوستانم نشان دهم و احساس غرور کنم اما نمی‌دانم چه شد که این اتفاق افتاد من می‌خواستم به سمت بالا شلیک کنم اما هول کردم و دستم لرزید. از محمد و مادرش عذرخواهی می‌کنم و درخواست دارم مرا ببخشند. ما با هم همسایه‌ هستیم و من با محمد هیچ‌مشکلی هم نداشتم و ندارم. او دوست من بود. قصاص چشم من مشکلی را برای محمد حل نمی‌کند. درخواست دارم پیشنهاد دیگری را برای حل این مشکل بدهد.

احکام  اعدام و قصاص جنایتی دولتی است که جمهوری اسلامی بر اساس قوانین اسلام هر روز در سراسر ایران انجام می دهد. رهبران جمهوری اسلامی مدعی هستند که قانون قصاص را فقط برای اجرای عدالت و به خواست قربانی و با خانواده قربانی انجام می دهند. اما واقعیت امر این است که احکام فقط با هدف درهم شکستن مقاومت مردم و مرعوب کردن جوانان سرنگونی طلب انجام می شود. قاضی ها جمهوری اسلامی در مقاطع مختلف علنآ اعلام کرده اند که اجرای این احکام برای ترساندن جامعه است.

گسترش احکام اعدام، بویژه اعدام جوانان و نوجوانان، نمایش علنی این اعدام ها در میادین شهرها و پخش عکسها و فیلمهای این اعدام ها توسط خبرگزاریهای رسمی جمهوری اسلامی، هدفی جز ارعاب جامعه دنبال نمی کند. ارکان حکومت اسلامی هنوز از پس لرزه های انقلاب ۸۸ می لرزد. صف در هم ریخته جمهوری اسلام جز سرکوب، زندان، اعدام و شکنجه راه حلی برای بقای خویش نمی یابد. باید به این وحشیگریها جمهوری اسلامی برای همیشه پایان داد. مبارزه سراسری و هماهنگ مردم تنها راه سرنگونی جمهوری اسلامی است. مردم ایران شایسته یک جامعه آزاد و برابر هستند. زن و مرد، جوان و پیر، کارگر و دانشجو، معلم و دانش آموز باید دست درست هم آوای سرنگونی جمهوری اسلامی را در سراسر کشور سر دهند. آن روز دیر نیست که فریاد آزادی و برابری میلیونی در فضای شهرهای ایران را پر کند. گسترش اعتراضات مردم سوریه و نزدیکی سقوط دولت بشار اسد، قدمی ما را به سرنگونی جمهوری اسلامی نزدیک می کند. باید به استقبال سرنگونی بشار اسد رفت و از مبارزات مردم سوریه حمایت کرد. 

منوچهر ماسوری

۲۰۱۱/۱۲/۱۷

توطئه مال‍‍کی و جمهوری اسلامی علیه سا‍کنین اشرف را برملا ‍کنیم

توطئه مال‍‍کی و جمهوری اسلامی علیه سا‍کنین اشرف را برملا ‍کنیم

دولت بغداد اعلام کرده است که ساکنین اشرف را تا پایان سال جاری بی خانمان خواهد کرد و این ‍کمپ را خواهد بست. تنها آلترناتیو که پیش پای ساکنین اشرف گذاشته شده، تسلیم شدن و برگشتن به ایران است. این توطئه ای است که جمهوری اسلامی

بعد از ملاقات های بسیار و دادن رشوه های کلان به دولت عراق، علیه ساکنین اشرف طرح کرده است

.
   سه هزار و چهارصد نفرنفر ساکنین اشرف قربانی توطئه های بین المللی  و منطقه ای می شوند. ارتش امریکا که بعد از حمله نظامی به عراق و سقوط صدام، حفاظت قرارگاه اشرف را به عهده گرفت بعد از ۸ سال بر اساس توافقات پنهانی با ایران و دولت عراق، خود را کنار کشید و حفاظت ارودگاه را به دولت عراق سپرد. دولت عراق نه تنها طبق قرارهای بین المللی از این قراگاه حفاظت نکرد بل‍که با کمک پلیس و نیروهای نظامی خود به این ارودگاه حمله ‍کرد و بنا بر آمار خود مجاهدین حدود ۳۰ نفر کشته و ده ها نفر زخمی شدند. مسؤل مستقیم این فجایع دولت امریکا است که وقیحانه قوانین بین امللی را زیر پا می گذارد. ساکنین اشرف باید مانند هر پناهنده دیگری بدون درنظر گرفتن وابستگی تش‍کیلاتی آنها، شامل قوانین بین املللی پناهندگی شوند. دولت عراق و ارتش امریکا مسؤل امنیت و جان این افراد است. اگر دولت عراق می خواهد از این مسؤلیت شانه خالی ‍کند، بایداین شانس را به ساکنین اشرف بدهد که به هرکشوری که می خواهند بروند و پناهنده شوند نه به اسم مجرم آنان را تحویل جمهوری

اسلامی دهد

.
دولت های اروپا نقش مهمی برای نجات جان این انسانهای بی پناه می تواند بازی کند. کشورهای اروپا باید ساکنین اشرف را به عنوان پناهنده بپذیرند

.
اپوزیسیون جمهوری اسلامی باید یکصد این توطئه ضد انسانی را علیه ساکنین اشرف محکوم کند. باید این توطئه جنایتکارانه مثلث تهران، بغداد، واشنگتن را متوقف کرد.

2011-12-08

منوچهر ماسوری